Mijn vliegtuig is zojuist geland vanuit Boston, ik kijk in mijn agenda en denk opgelucht: ‘Die is leeg. Dat heb ik goed gepland.’ Maar zodra ik mijn telefoon aanzet stromen de sms’jes binnen, doet outlook weer z’n werk en stroomt er een hele rij e-mails binnen.

Eerst maar even op bed een verwoede poging doen om mijn jetlag te verwerken. Daarna  werp ik weer een blik op de lijst en zie een bekende naam voorbij flitsen. Ik kijk naar het onderwerp van de mail en realiseer me: ‘… ik ben iets vergeten in mijn agenda te zetten.’ Ik weet dat er maar één ding op zit: snel eventjes aan het werk!

Het resultaat? Dat lees je nu.

Engeland. Londen. King’s College. Mijn toekomst zou er minder rooskleurig uit kunnen zien!  Ik kijk uit naar het avontuur dat mij vanaf september twaalf maanden lang te wachten staat. Natuurlijk. London is een prachtige stad, die bruist, die leeft. Daar gebeurt het, daar is het. Maar voordat ook ik daar kan zijn, voordat het zover is, is Enschede mijn strijdtoneel. Nog eventjes.

Deze week had ik het genoegen om het resultaat van tien weken hard werken te mogen presenteren. Vooraf werd ik door velen voor gek verklaard: ‘Wie stopt het hele proces voor het maken van een bachelorthesis nu in tien weken?’

Het antwoord heb ik al gegeven: ik. En het is nog gelukt ook. Je moet er alleen voor gaan. Je moet er in geloven dat het lukt.

Datzelfde geldt voor aanmeldingen bij een van de zogeheten topuniversiteiten in de wereld. Idem dito voor de beursaanvraag.

Ga ervoor, geloof erin, en zie daar het resultaat.

En als zelfs ik het kan …

Yori Kamphuis

Op 27 mei was het dan zover: Yori, Remco en ik mochten onze HSP beurzen komen ophalen in Den Haag.

Aangekomen bij het Spaansche Hof, een passende gelegenheid voor een dergelijk evenement, begonnen direct de eerste gesprekjes met de andere bursalen. Zoals een Amerikaan een gesprek vrijwel altijd start met de vragen ‘ hoe gaat het’, ‘waar woon je’ en ‘wat voor werk doe je’, begonnen de bursalengesprekjes met de vragen ‘welk land’, ‘welke instelling’ en ‘welke studie’.  Hoewel het bij de meesten pas verrassend wordt bij het antwoord op de laatste vraag (veruit de meesten kozen voor universiteiten uit Engeland en de Verenigde Staten), waren er bijzondere uitzonderingen. Een greep: een jongen had besloten een dansopleiding te gaan volgen aan het Broadway Dance Center in New York om nieuwe dansen te ontwikkelen,  een ander koos ervoor om aan het wereldberoemde Royal College of Music in Londen zijn pianistische vaardigheden uit te breiden.  En dan was er nog een meisje dat een soort backpack-studie gaat doen: studeren in vijf Europese landen.

Er waren ook gesprekjes met een shock effect (toen een meisje me vertelde dat ze voor twee studies gemiddeld boven de 9 stond besloot ik nog een glaasje rode wijn te halen) en gesprekken waarbij waardevolle contacten konden worden gelegd (het bleek dat er meerdere mensen waren die net zo’n studie als ik in Zuid-Engeland gingen doen).  Maar wat vooral in ieder gesprek weer opviel was dat de term ‘topstudent’ behoorlijk breed genomen dient te worden. De zaal zat vol gedreven mensen, ieder met een andere passie, die elk hadden laten zien over bijzondere kwaliteiten te beschikken. Een opmerkelijk fenomeen binnen ons bescheiden – lees vlak – kikkerlandje. De informele gesprekssfeer maakte de gezellige dag helemaal af.

Na al deze indrukwekkende gesprekken verliet ik het Spaansche Hof en brachten de straten van Den Haag me weer down to earth. Zachtjes kauwend op een rol kebab (de smaak van gekruid kalfsvlees is voor alle studenten – ‘top’ of niet – even goddelijk) in een wiegende trein keerden we terug naar het schone Enschede.

Felix van Urk